time [ ] travel
Miho Kajioka en Rens Horn

28 september t/m 22 december 2019

Japan ontmoet Rotterdam in een poëtische fototentoonstelling

Opening: zaterdag 28 september 2019, 15.00 uur

Miho Kajioka (geb. 1973, Japan, wonend in Kyoto) studeerde beeldende kunst in de Verenigde Staten en Canada en begon haar carrière als journalist in haar geboorteland Japan. Het was na de aardbeving en tsunami in 2011 dat Kajioka haar verbinding hervond met de fotografische kunst. Twee maanden na de ramp trof ze in de kustplaats Kamaishi, waar meer dan 800 mensen stierven, bloeiende rozen aan naast een vernietigd gebouw. Die mengeling van schoonheid en vernietiging herinnerde haar aan een Japans gedicht:

In de lente bloeit de kers,
in de zomer de koekoek,
in de herfst de maan, en in
de winter sneeuw, helder, koud.

Geschreven door de Zen-monnik Dogen, beschrijft het gedicht de vluchtige, fragiele schoonheid van de veranderende seizoenen. De rozen die Kajioka zag in Kamaishi bloeiden simpelweg omdat het lente was. Die prachtige en ongecompliceerde verklaring van de rozen temidden van alle vernietiging maakte indruk op haar en bracht haar terug naar fotografie.

De getoonde foto’s omvatten Kajioka’s volwassen leven, waaronder foto’s die ze in het buitenland maakte, en scènes die ze na de ramp in Japan heeft vastgelegd. De kleine foto’s van een bloem, of een rennende jongen, zijn scènes uit het dagelijks leven, zoals het is. Deze fragmenten van haar leven, uit verscheidene perioden en tegen veranderende achtergronden, verschillen niet zo sterk van elkaar en de verschillen die overblijven zijn onbelangrijk. Geluk, verdriet, schoonheid en tragedie bestaan ​​alleen in onze geest. De dingen zijn gewoon zoals ze zijn.

Sinds 2013 is het werk van Kajioka tentoongesteld in Frankrijk, Nederland, Colombia, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Duitsland en Spanje.

[ ]

 

Rens Horn laat met zijn foto’s intrigerende, poëtische en intieme beelden zien. Hij fotografeert voornamelijk tijdens zijn vele reizen, en roadtrips met zijn motor. Sommige afdrukken zijn gerafeld; soms worden delen van de afdruk niet ontwikkeld. Deze eigenschappen vestigen de aandacht op het proces om ze te maken.

Rens Horn valt op door de fantasierijke taal die hij in zijn werk ontwikkelt heeft. Hij werkt het liefst met analoge technieken in de donkere kamer in zijn atelier. Voor hem is de analoge fotografie magisch. Door de chemische processen te manipuleren, experimenteert hij met de grenzen van de analoge technologie. Hij werkt met verschillende soorten fotografisch papier, soms heel zeldzaam, en bewerkt de foto’s in de donkere kamer om zo opmerkelijke resultaten te bereiken. Elke foto is een werk op zichzelf. Het proces van het maken is naast de afdrukken, ook zichtbaar in de lijsten die hij vaak zelf maakt. Na het afdrukken van de foto voegt hij teksten, krantenknipsels of andere elementen aan de afdruk toe. Deze teksten, van hemzelf of van bekende schrijvers en geleerden, benadrukken de poëzie van het beeld; ze creëren ruimte om na te denken en verschillende betekenissen aan de afbeelding toe te voegen. “Maar”, benadrukt hij, “uiteindelijk is het kijken zélf het belangrijkste.”